Sıkılıyordum.Artık vaktimin çoğunu kitaplar işgal ediyordu.Fazla arkadaşım yoktu.Fazla yakışıklı olduğumdan olabilirdi.Ya da bana öyle geliyordu.Kimileri çok yakışıklı buluyordu beni.Bense kimi zaman kendimden nefret ederdim şimdi olduğu gibi.Kimi zamansa dünyanın en iyisiydim.Ama şimdi kötü hissediyordum.Tanrım, benden bir bok olmazdı.Kendimi kandırıp duruyordum.Lanet olası sürüngen insanların hiçbiri umrumda değildi.Kilolarca boktan başka bir şey değillerdi.Tiksiniyordum onlardan.İstediğim tek şey harikulade bir kadın ve yalnızlıktı.Bana kimse karışmamalıydı.Hiçbir siyasi parti, hiçbir toplum üyesi değildim.Hiçbirinden tam olarak hissetmiyordum kendimi.Oysa herkes bir şeyler başarma peşindeydi.O gerizekalılara baktıkça acıyordum onlara, boşuna kendilerini heba ediyorlardı.
Siktir et dedim ben de, akılları yok onların, kendileri bilir.
Ara sıra yazıyordum, kimbilir belki de ilerde bir yazar olacaktım.Ama o zaman da istediklerim değişmezdi.Güzel kadınlar ve yalnızlık istiyordum hala.
Şu lanet olası içkilerden hiç içmemiştim ve içmek istiyordum.ama alkol günahtı ve ben de din mensubu olduğum için günahlara karşıydım.ama boktan yaşam başka türlü nasıl çekilebilirdi ki?Kimse beni dinlemezdi ve ben de kimseyi silkemezdim.Baya yakışıklı olmama rağmen sadece 1 kez kız arkadaşım olmuştu.Bende itici bir şeyler olduğunu düşünürdüm hep.Ama bulamazdım.Kızlar beni keserlerdi, ben de arada onlara bakardım ama hiçbiriyle yatamadım şimdiye kadar.Gerçek bir kadınla tanışmadan da ölmeye hiç niyetim yoktu.Yoksa bu adaletsizlik olurdu.
22 yaşıma girmiştim ve lanet olası sivilcelerle başım her zaman beladaydı.Bir türlü geçmiyordular orospu çocukları.Bu yüzden hiçbir zaman kendime güvenerek sokağa çıkamıyordum.Sürekli canımı sıkıyorlardı ve kızlarla olan ilişkilerimi de etkiliyorlardı.Ahh ne ilişki ama.Henüz bir bok olduğu da yoktu aslında.Ama olabilirdi, hissediyordum.Cesaretim yoktu.
Bu sivilcelerin ne zaman geçeceğini ise bilmiyordum.Belki de ölene kadar çıkacaklardı lanet olasıcalar.Görüntümden tiksinmeme yardımcı oluyorlardı.
Kitap okumayı sürdürüyordum.Elimdeki Bukowski’lerin hepsini bitirmiştim ve yenilerini almak için dışarı çıkmam lazımdı.Eriniyordum buna.Yarın çıkıp alabilirdim belki.Şimdi ise ne bok yiyeceğimi bilmiyordum.Saatlerce yazabilirdim.Hoşuma gidiyordu yazmak.Belki de uyuyacaktım.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder